Tematem artykułu są zagadnienia dotyczące procesu projektowego i inwestycyjnego w kontekście ścisłego centrum miasta objętego ochroną konserwatorską, na przykładzie realizacji hotelu Puro w Poznaniu w latach 2012–2014. W artykule przeanalizowano uwarunkowania historyczne, planistyczne i konserwatorskie, które miały zasadniczy wpływ na kształtowanie nowych form i brył w historycznej zabudowie miejskiej. Badania prowadzone są z wykorzystaniem metody historyczno-interpretacyjnej, eksperymentalnej i studium przypadku. Celem artykułu jest analiza procesu projektowego jako metody badania ingerencji współczesnej architektury w historyczną tkankę miejską. Szczególną uwagę poświęcono zależnościom pomiędzy wynikami analiz urbanistycznych, historycznych i konserwatorskich a decyzjami projektowymi. Przedstawiono mechanizm przekładania danych wejściowych na rozwiązania architektoniczne, ukazując wpływ kontekstu przestrzennego i wytycznych planistycznych na kształtowanie bryły, elewacji i detalu budynku. Artykuł wpisuje się w nurt badań typu „Reaserch by Design”(RbD) , w których projekt staje się jednocześnie przedmiotem i narzędziem poznania oraz interpretacji historycznego kontekstu miejsca. Sformułowane wnioski mogą stanowić punkt odniesienia dla badań nad integracją współczesnej architektury z zabytkową tkanką miejską oraz wspierać praktykę projektową realizowaną w obszarach objętych ochroną konserwatorską. Zagadnienia poruszane w artykule dotyczą również problematyki transferu wiedzy między praktyką projektową a refleksją naukową.