Zieleń stanowi jeden z podstawowych składników przestrzeni miejskiej i odgrywa ważną rolę w kształtowaniu środowiska mieszkalnego. Problem planowania systemów zieleni w kontekście rozwoju architektury mieszkaniowej jest nie tylko interesującym zagadnieniem projektowym ale i naukowym. Autorzy porównują układy zieleni osiedli i zespołów mieszkaniowych zrealizowanych w Poznaniu i Brnie w wybranych okresach czasowych. Tematem zainteresowania są realizacje pochodzące z drugiej połowy XX wieku oraz przykłady współczesne. Artykuł jest zapowiedzią szerszych i bardziej szczegółowych badań na temat sposobu kształtowania systemów zieleni zintegrowanych z zabudową mieszkaniową w Polsce i Czechach. Celem jest uzyskanie odpowiedzi na pytania dotyczą-ce zmieniających się zasad planowania zieleni w kontekście transformacji formalnych oraz funkcjonalnych jakie zachodzą w architekturze i urbanistyce mieszkaniowej. Rozważania dotyczą także współczesnych trendów zgodnych z ideami zrównoważonego rozwoju. Analizowane jest znaczenie zieleni w ograniczaniu negatywnych skutków urbanizacji oraz poprawie warunków środowiskowych. Analiza zieleni na osiedlach Poznania i Brna wskazuje na istnienie nieco odmiennych modeli urbanistycznych wynikających między innymi z różnych warunków lokalizacyjnych. Porównując wybrane przykłady struktur mieszkalnych i zieleni im towarzyszącej można wyciągnąć następujące wnioski. W poznańskich realizacjach występują modele bardziej systemowe, geometryczne. W Brnie mamy do czynienia z modelem krajobrazowym, naturalistycznym.