W kontekście chińskiej polityki rewitalizacji obszarów wiejskich oraz ochrony dziedzictwa kulturowego niniejszy artykuł podejmuje analizę genezy i rozwoju tradycyjnej kultury architektonicznej ludu Qiang, kształtowanej pod wpływem środowiska geograficznego oraz zwyczajów etnicznych. Autorzy wskazują na jej wspólne cechy z kulturami architektonicznymi innych grup etnicznych południowo-zachodnich Chin, takie jak filozofia „harmonii człowieka z naturą”, wyrażająca się w poszanowaniu środowiska naturalnego i dostosowaniu zabudowy do ukształtowania terenu, a także identyfikują jej unikalne wyróżniki kulturowe. W artykule przeanalizowano kluczowe cechy tradycyjnej architektury Qiang, obejmujące wykorzystanie kamienia i ubijanej ziemi jako podstawowych materiałów budowlanych, układy osadnicze dostosowane do warunków górskich oraz formy przestrzenne łączące funkcje obronne i religijne. Analiza ta pozwala ukazać kulturowe prototypy zakorzenione w tej architekturze oraz mądrość społeczności Qiang w zakresie adaptacji do środowiska naturalnego, organizacji życia społecznego i konstruowania własnego obrazu świata. Studium przypadku stanowi projekt Muzeum Wioski Qiangfeng w powiecie Wenchuan w prowincji Syczuan, na podstawie którego autorzy badają współczesne sposoby reinterpretacji tradycyjnej kultury architektonicznej ludu Qiang. Poprzez porównanie z architekturą sąsiednich grup etnicznych wykazano, że proces ten nie powinien ograniczać się do powierzchownego wykorzystania symboli kulturowych, lecz prowadzić do wielowymiarowego odtworzenia prototypów kulturowych, logiki konstrukcyjnej oraz tradycyjnych procesów budowlanych.