W obliczu globalnej regeneracji miast oraz szybkich przemian społeczno‑gospodarczych, dziedzictwo przemysłowe zlokalizowane w centrach miejskich stało się coraz bardziej dostrzegalnym przedmiotem badań naukowych i praktyki planistycznej. Ta rosnąca uwaga odzwierciedla uznanie miejsc przemysłowych za złożone repozytoria wartości materialnych, społecznych i kulturowych, które mogą informować strategie zrównoważonej regeneracji miejskiej. Jednak obecny kierunek renowacji często cechuje się wszechobecną jednorodnością, przyjmując gotowe szablony rewitalizacyjne, które zaciemniają istotne różnice w formie typologicznej, cechach lokalizacyjnych, znaczeniu historycznym i wartościach społeczności lokalnych. W odpowiedzi niniejsze badanie analizuje zróżnicowane ścieżki rewitalizacji dziedzictwa przemysłowego w centrach miast, z dwojakim celem: zdiagnozowania głównych bolączek współczesnych praktyk renowacyjnych oraz syntezy kierunków i modeli interwencji wrażliwych na kontekst. Przyjmując krytyczną perspektywę, praca bada niedostatki obecnych paradygmatów rewitalizacji — takie jak komodyfikacja przestrzeni, utrata autentyczności czy niewystarczające zaangażowanie interesariuszy — i stawia międzynarodowe doświadczenia w relacji do przypadków krajowych. Poprzez analizę porównawczą badanie wyodrębnia konkretne braki w podejściach stosowanych obecnie w Chinach i proponuje refleksyjne, adaptacyjne strategie łączące konserwację, adaptacyjne wykorzystanie, inkluzję społeczną oraz opłacalność ekonomiczną, aby wspierać odporne i wrażliwe na miejsce procesy regeneracji miejskiej.