Artykuł bada możliwość zastosowania języka wzorów Christophera Alexandra do analizy architektury filmowej, wykorzystując jako studium przypadku film „Diuna” (2021) w reżyserii Denisa Villeneuve'a. Badanie analizuje, czy wzory architektoniczne mogą funkcjonować jako język wizualny, który przekazuje relacje, hierarchie i dynamikę władzy w ramach filmowej narracji. Poprzez diagramatyczne odwzorowanie wzorów Alexandra w trzech skalach – miasta, budynku i konstrukcji – badanie identyfikuje ich powtarzalność w strukturze narracyjnej filmu „Diuna”. Wyniki sugerują, że architektura w filmie pełni nie tylko funkcję dekoracyjną, ale także semiotyczną i narracyjną, kształtując postrzeganie przestrzeni, emocji i ideologii przez widza. Łącząc projektowanie przestrzenne z relacjami międzyludzkimi i politycznymi, środowisko "zbudowane" filmu staje się systemem ekspresyjnym, który wspiera narrację. Badanie stwierdza, że ramy teoretyczne Aleksandra stanowią cenne narzędzie analityczne do interpretacji budowania świata filmowego i sugeruje kierunki dalszych badań nad innymi filmami science fiction w celu oceny uniwersalności tego podejścia. Dalsze badania w tym zakresie mogą obejmować kolejne przestrzenie architektoniczne ukazane w tym filmie, pozostałe filmy tych twórców i inne filmy, by potwierdzić nieprzypadkowość.