Tematem artykułu są zagadnienia dotyczące typologii budynków mieszkalnych dla seniorów. W odpowiedzi na zmieniające się oczekiwania społeczne, powstają nowe rodzaje obiektów o innowacyjnych zasadach funkcjonowania i zróżnicowanych konfiguracjach przestrzennych. Różnorodność architektury senioralnej jest między innymi konsekwencją rosnącego zainteresowania tematyką starzejącego się społeczeństwa. Żyjemy coraz dłużej, coraz dłużej zachowujemy dobrą kondycję. Okres senioralny jest niejedno-rodny i obejmuje różne etapy starzenia. Zmieniają się preferencje w zakresie potrzeb mieszkaniowych. Prowadzone na ten temat badania przyczyniają się do weryfikacji poglądów dotyczących projektowania założeń mieszkalnych, inspirują do tworzenia niekonwencjonalnych i eksperymentalnych rozwiązań. Architektura tego rodzaju ma duży potencjał w zakresie wprowadzania nowych typologii. Można stwierdzić że zmiany społeczno-demograficzne mają inspirujący wpływ na sposób kształtowania przestrzeni mieszkalnej. Powstają założenia dostosowane do rzeczywistych potrzeb seniorów. Wy-daje się, że architekci oraz inwestorzy powinni w większym stopniu poszukiwać niestandardowych rozwiązań. Należy przetestować bardziej innowacyjne typy mieszkań, aby odpowiedzieć na aktualne trendy demograficzne. Duże nadzieje są wiązane z ideą współzamieszkiwania, układami mieszanymi typu social -mix, w których mogą funkcjonować grupy zróżnicowane wiekowo. Wprowadzane są rozwiązania łączące problem starzenia się z innymi aspektami codziennego życia (kreatywny co-housing, gospodarstwa opiekuńcze). Sytuacja jest dynamiczna, proces projektowy wy-maga nieustannej aktualizacji i ciągłego rozwoju. Można przypuszczać, że wzorce środowiska mieszkalnego dla osób starszych będą się zmieniać. Niewątpliwie mamy do czynienia z realnym problemem badawczym i projektowym.